U bent hier: Actua









    Registreren
Email-adres:

Afdrukbare versie

Afdrukbare versie zonder foto's

Wonen aan de rand (2) - 16-02-2005

In 2002 - 2003 leerde de CD&V van Merksplas de problemen kennen van een aantal medeburgers die permanent wonen in het chaletpark/camping Breebos aan de rand van ons grondgebied. Dat chaletpark/camping ligt grotendeels op Rijkevorsel, maar ook een stukje op Merksplas en Beerse.

Op deze site verscheen daarover toen al een artikel, waarin de algemene problematiek geschetst werd. Dat artikel is terug te vinden in de rubriek "archief/opinie" onder de titel "Wonen aan de rand (1)". Sindsdien zijn we contact blijven houden met de betrokken bewoners en hebben we vanuit de CD&V geprobeerd voor hen te bemiddelen. Er was onder andere een gesprek met de Burgemeester en we kaartten de situatie ook aan in de Gemeenteraad (althans voor het gedeelte van het probleem waarvoor de Gemeente bevoegd is). Spijtig genoeg is de situatie voorlopig niet veranderd. Daarom lijkt het ons nuttig er op terug te komen. Met deze tekst willen we bereiken dat de mensen van Merksplas beter begrijpen waar het om gaat.



Even kort opnieuw het kader schetsen: Permanent wonen op een camping is verboden. Dat is altijd zo geweest, maar het werd in het verleden systematisch oogluikend toegestaan. In die zin is de verantwoordelijkheid voor de huidige problemen gedragen door zowel de permanente bewoners zelf, als door de diverse Overheden.

Sinds 1993 heeft Vlaanderen een Campingdecreet. Via dit Decreet wilde men orde op zaken stellen in de Vlaamse campingsector. Naast vele andere maatregelen hield dit in dat de permanente bewoning op campings moest ophouden voor het einde van 2005. Men gebruikte hiervoor de term "uitdoofbeleid". De Gemeente en de Sociale Huisvestingsmaatschappijen moesten dan maar voor vervangende huisvesting zorgen voor de betrokken bewoners. Gemakkelijker gezegd dan gedaan uiteraard.

Gemeenten die meer dan 10 gezinnen met domicilie op een camping binnen hun grenzen hadden, moesten ook een Begeleidingsplan opmaken om de doelstellingen uit het Decreet concreet te realiseren. Merksplas heeft zo'n Begeleidingsplan sinds 1998. In feite is het een inventaris van de toestand op het terrein. In een Platformtekst uit 2002 verwoordde de Gemeente Merksplas (samen met nog 7 andere gemeenten en met de Provincie) de visie op de toekomst. Daarbij werd opnieuw gesteld dat er op termijn sociale huisvesting zou moeten kunnen komen voor de doelgroep.

Het probleem is echter dat Vlaanderen krap bij kas zit. De mogelijkheden om de sociale woningbouw nieuw leven in te blazen zijn beperkt. Daardoor viel de dynamiek in het dossier stil en moest de Gemeente Merksplas zich noodgedwongen beperken tot het gedogen van de permanente bewoning en het ontraden van nieuwe bewoning. Ook dat laatste bleek in de praktijk niet altijd even simpel. Door een tegenspraak in verschillende wetgevingen was de Gemeente wél verplicht elke nieuwe permanente bewoner in te schrijven. Tegelijkertijd werden de betrokkenen echter door het Bestuur en de Politie er op gewezen wat de gevolgen zouden kunnen zijn van hun beslissing. Wonen op een camping bleef immers een overtreding op de Wet Stedenbouw.

Momenteel is het zo dat het Schepencollege recent beslist heeft, alle nieuwe aanvragen vanaf 1 januari 2005 te weigeren. Daarin zit logica. In dit stadium nog méér probleemsituaties creëren, is in principe niet verantwoord. Anderzijds is het nu al duidelijk dat hierdoor nog meer sociale drama's gecreëerd worden.

In pakweg het voorbije anderhalf jaar hebben de bewoners zelf ook niet stilgezeten. Door gesprekken met diverse instanties (onder andere de Burgemeester) en door een geding voor de Vrederechter probeerden ze hun rechten te verdedigen. Deze acties betroffen dan niet alleen de "grote" problematiek van hun huisvesting, maar ook de "kleine" problemen die ze hebben met de Gemeente en met het chaletpark/camping zelf.



Vanuit de CD&V denken wij dat een oplossing van dit soort problemen in de sfeer van de Ruimtelijke Ordening, alleen kan gebeuren via de weg van de geleidelijkheid, gespreid over een lange tijd en via overleg met de betrokkenen. Dat is de enige manier om sociale drama's te vermijden. Bovendien is er -zoals gezegd- toch geen geld om het Decreet zomaar uit te voeren. In de eerste helft van november 2004 staken we daarom met de bewoners de koppen nog eens bij mekaar en overliepen we de concrete lijst van alle grote en kleinere problemen. Dit gebeurde in aanwezigheid van Vlaams Parlementslid voor de CD&V Kathleen Helsen.

We kwamen tot de constatering dat er voor het "grote" probleem van de huisvesting een belangrijke wijziging is. Vlak voor de Vlaamse verkiezingen van juni 2003 besliste de bevoegde Vlaamse Minister immers, dat de datum waarop elke permanente bewoning zou moeten eindigen (31 december 2005), kwam te vervallen. Voortaan is het zo dat iedereen mag blijven wonen op de huidige plaats, tot er een passende (sociale) woning wordt aangeboden. De enige voorwaarde is dat men al sinds 1 januari 2001 zijn hoofdverblijfplaats op een camping moet hebben. De bewoners in kwestie moeten dat bewijzen.

Deze nieuwe regel geeft de betrokken Merksplasse bewoners in principe uitstel. Sinds 2001 werd er naar hun zeggen bijna niemand meer ingeschreven op het Merksplasse deel van het chaletpark/camping Breebos. Gezien het feit ook dat er weinig bijkomende sociale huisvesting gerealiseerd kan worden in Merksplas, zal hun toestand niet direct wijzigen. Onnodig te zeggen dat dit bij hen voor grote opluchting zorgde. Recente informatie wijst er echter op dat Vlaams Minister Bourgeois de zaken toch weer anders zou interpreteren. Alleen de mensen die voor 1998 op een camping wonen zouden "veilig" zijn. Wie kan er nu nog volgen?



Voor de "kleinere" problemen (onder andere met de Gemeente) werd een strategie afgesproken om ze ter sprake te brengen. Die strategie komt er op neer dat zowel de CD&V als de bewoners, bepaalde stappen zouden zetten. Die "kleinere" problemen vallen in twee categorieën uiteen.

Eerst is er het probleem met de Gemeente Merksplas. De Gemeente Merksplas heeft immers een "Kampeerbelasting". Die belasting wordt geheven op de eigenaars/uitbaters van de campings. Voor elk perceel moeten ze jaarlijks ongeveer 100 euro betalen. Uiteraard rekenen de uitbaters die belasting door aan de kampeerders. Gezien het feit echter dat de meeste permanente bewoners in chaletpark/camping Breebos eigenaar zijn van zowel hun grond als hun chalet, betalen ze ook al onroerende voorheffing op die eigendom. De Gemeente Merksplas heeft dus van deze mensen reeds een inkomst via de opcentiemen op de onroerende voorheffing.

Ons argument is dan ook dat de (doorgerekende) Kampeerbelasting een discriminatie is van de permanente bewoners/eigenaars. In de Gemeenteraad van december 2004 deden wij vanuit de CD&V reeds een voorstel om de Kampeerbelasting aan te passen. De Burgemeester had daar wel oren naar. Uiteindelijk werd echter afgesproken dat hij verder juridisch advies zou inwinnen en de zaak dan opnieuw op de agenda zou plaatsen. Momenteel wachten we daar nog op.

CD&V-Merksplas won voor het indienen van dat voorstel advies in. Na de Gemeenteraad van januari 2005 deden we dat nog eens. Telkens werd ons gezegd dat onze redenering (en dus ons voorstel) te verdedigen is.



Verder hebben de betrokken gezinnen een aantal problemen met de uitbaters van de camping zelf. Het gaat dan over de dienstverlening op het domein en over vergoedingen. In het verleden waren daarover al discussies en trokken de partijen zelfs al naar de Rechtbank. Dit is een zaak waar de gemeentelijke politiek zich uiteraard niet mee kan bemoeien. Dat ligt misschien wel anders voor de Vlaamse politiek. Toerisme en het kamperen is immers Vlaamse bevoegdheid.

De bewoners krijgen nu ook sinds kort hulp en advies uit een nog andere hoek: die van het Vlaams Overleg Bewonersbelangen (VOB). Het is de koepel over organisaties als de "Huurdersbond" en de Sociale Verhuurkantoren (SVK). Deze organisatie heeft een project "begeleiding van campingbewoners en toeleiding tot herhuisvesting". Het VOB wil de belangen van de betrokken bewoners als uitgangspunt nemen. Een ander primordiaal principe is voor hen het "recht op wonen". Het VOB heeft dus zijn diensten aangeboden om de bewoners met raad en daad bij te staan. Juridisch advies en ondersteuning behoren tot het takenpakket.

Zéér belangrijk daarbij is, dat het VOB kan werken binnen een nieuw juridisch kader. Tegenwoordig is het immers zo, dat de permanente campingbewoners ook beschermd worden door de Woninghuurwet. Concreet houdt dit onder andere in dat willekeurige prijsstijgingen of plotse opzeggingen niet meer kunnen.

Uiteraard wil het VOB ook meewerken aan het "toeleiden" van permanente campingbewoners naar de sociale huisvesting. Er werd een wettelijk systeem van voorrangsregeling in de sociale huisvesting voor deze mensen uitgewerkt. Een huursubsidie, een installatiepremie en een eenmalige verhoging van het leefloon (via het OCMW) behoren ook tot de mogelijkheden.

Op 7 februari 2005 was er een infovergadering van het VOB over de problematiek op Breebos. Er was véél volk komen opdagen. De eerste contacten tussen het VOB en de bewoners werden gelegd. Hopelijk kan het VOB een bemiddelende rol spelen.

CD&V-Merksplas wil zich blijven inzetten voor een faire en humane oplossing van de problemen van onze medeburgers in het chaletpark/camping Breebos. Binnen onze (beperkte) eigen bevoegdheid zullen wij daarvoor het nodige doen. Wij zullen de bewoners ook in contact blijven brengen met CD&V-politici en instanties die hen op de andere niveaus (Provinciaal en Vlaams) kunnen helpen.


Dit zijn de overige artikels die bij dit onderwerp passen.