U bent hier: Opinie









    Registreren
Email-adres:

Afdrukbare versie

Afdrukbare versie zonder foto's

Analyse van een vreemd resultaat - 06-11-2006

Er zijn mensen die niet uitgepraat raken over het resultaat van de gemeenteraadsverkiezingen. Vooral de "Stalinistische score" van de burgemeester blijft reacties oproepen.
We kregen daarover een tekst van een lezer van onze website. We hebben besloten deze tekst te publiceren. Zo kan de zaak ook eens met een knipoog bekeken worden en willen we het gezegde tegenspreken dat satire in Merksplas niet kan of mag.

De tekst gaat als volgt:




8 oktober 2006 zal in Merksplas de geschiedenis ingaan als de dag van de geboorte van een fenomeen. Op die dag drukten meer dan 40 % van alle kiesgerechtigde Spetsers (al dan niet vastberaden, al dan niet wel overwogen) hun elektronische stick op het computerscherm, recht op de naam van burgemeester Frank Wilrycx. Deze man, die op dat moment reeds 6 jaar burgemeester was, overspoelde met zijn stemmenaantal de voltallige oppositie. Die bleef enkel met wat kruimels achter.

Veel werd er over gepraat, alles werd geanalyseerd. De zoektocht naar de Heilige Graal kon beginnen.

Velen vroegen zich af of het gevoerde beleid tot dit resultaat had geleid. Waren het de grote in het oog springende werken die het dorpsaanzicht hadden veranderd en die zo hun rol hadden gespeeld? Of waren het de feesten en party's die het gemeentebestuur onder weinig verhullende dekmantel had georganiseerd? Of was het toch het teddybeergehalte van de burgemeester dat menige vrouwenstem overstag had laten gaan ?

Was het dan toch de campagne waarbij de borden van Leefbaar, beplakt met een oude klasfoto, als paddestoelen uit de grond schoten? Waren de kandidaten op die lijst dan toch bekender of beruchter dan op de andere lijsten? Schaffen de mensen zich in de kranten- of kledingswinkel naast hun portie lees- en pasplezier, ook hun stemkeuze aan? Recruteren Dag Allemaal of Story blijkbaar beter dan een duur avondjurkje?

Stellen de mensen dan toch méér vertrouwen in een letterlijk boven de rest verheven man, die als beroep zijn met een plastieken handschoen overtrokken arm achteraan in een koe laat verdwijnen of in een vriendelijke motorrijder met een truckerstronie? Kennelijk méér dan in een paardrijdende javelfabrikant, een musicerende controllerin of een getransfereerde vakbondsmilitant!

Moeten we het misschien bij de anderen zoeken, zoals bij de foto van Groen! waarop de ene kandidaat zich achter de andere probeert te verstoppen. Blijkbaar hebben de kiezers ze ook niet meer teruggevonden.

Misschien waren het de problemen met de kleuren bij Leefbaar, waarbij de affiches na een paar dagen een blauw schijntje kregen. Was dit het eerste teken aan de blauwe wand? Of die ene brochure van CD&V die van een mooi SP-a kleurtje werd voorzien. Was dit de reïncarnatie van de twijfelende CVP schommelend tussen blauw en rood?



Waarschijnlijk moeten we het bij de analyse over een heel andere boeg gooien.
We moeten ons misschien afvragen of er, zoals bij de zoektocht naar de Heilige Graal, een sluitsteen bestaat, een soort kaart, die leidt naar de basis van het succes van de burgemeester. Misschien heeft de oppositie door het verwerven van deze kennis de sleutel in handen om in de toekomst het tij te keren.

Misschien ligt deze code niet ergens onder de voeten van een heiligenbeeld in onze parochiekerk. Misschien moeten we toch nog even wachten om de vloer van de kapel van de kolonie open te breken. Misschien springt de oorzaak gewoon in het oog en is de badkamer van de lijsttrekkers de place to be!

In de badkamer bevindt zich immers meestal de weegschaal. Misschien is juist dit toestel de sleutel tot het raadsel. "Meten is weten" wordt er vaak gezegd en wanneer we Frank Wilrycx, Ad Sommen en Jef Schoofs op een rijtje zetten, lijkt het mij wel erg duidelijk:

Het aantal gegeven stemmen is gewoon evenredig met de omvang van de buikjes van de geëerde lijsttrekkers!

De Groenen zijn veelal sobere vegetariërs, magere planken zonder enig vetlaagje. Ze hadden dan ook geen schijn van kans. Die ene zetel hebben ze waarschijnlijk nog te danken aan een extra boterhammeke met choco van de wereldwinkel dat Jef die morgen-van-de-verkiezingen nog snel verorberd had.

Ad zit als goede Christen-democraat tussen de twee in, maar van een kiezersbuikje als dat van Jean-Luc Dehaene kan hij voorlopig enkel dromen.

Als mijn analyse klopt dan zat de burgemeester op voorhand op rozen en zullen zowel Groen! als CD&V nog heel hard moeten oefenen om daar verandering in te brengen.

Mocht je nog twijfelen aan de theorie, kijk dan maar naar Margriet Hermans. Ooit was zij een stemmenkanon, een echte Dikke Bertha, maar haar operatie heeft niet enkel haar vet maar ook haar kiezers afgedreven. En Koen Crucke heeft dan wel veel geld verdiend met zijn dieetboek, op politiek vlak is hij gewoon weggediëet.



Wat moet de oppositie nu doen ?

Ze moeten zich omscholen tot "feeders". Niet in de betekenis van mannen die om seksuele reden hun vrouwen vetmesten. Wél in de zin van de leden die om electorale redenen hun lijsttrekkers volproppen.

De nieuwe slogan van CD&V wordt dan ook "van eten en drinken word je sterk".

Ad, er zit maar één ding op: "Merksplas feeeessten! lijk de beeeesten".



Dit zijn de overige artikels die bij dit onderwerp passen.